چندی پیش همراه دوست عزیزم آرش.ع که پژوهشگر فرهنگ و زبانهای باستانی است به آتشکده ی زرتشتیان اصفهان رفتیم.آرش برایمان از ایران باستان و آیینهای زرتشتی می گفت،از آتش که از منظر خلوص آن بر سه قسم است و آتشی که در آتشکده ی اصفهان فروزان است از نوع دوم می باشد.ساختمان آتشکده ی اصفهان با دیگر نیایشگاههای زرتشتی تفاوت دارد: آتش در میانه نیست بلکه در گوشه ای در سمت شرق واقع است و ساختمان طوری طراحی شده است که محل نیایش رو به سوی آتش باز می شود.در طراحی سقف به نشانه ی پرتوهای نور از سمتی که آتش قرار گرفته است موجهایی به سمت اطراف کشیده شده اند.کفشهایمان را در آوردیم،کلاههایی سپید بر سر گذاشتیم و در گوشه ای به بحث پرداختیم.آرش از استادی در دانشگاه تهران نقل قول می کرد که زرتشت مردی بزرگ بود که برای شکستن تاریکیها و خرافه ها برخاسته بود اما دینش در این ناشایستیها شکسته شد.از موبدان زرتشتی و افراطی گریهای آنها در آیینشان در آستانه ی پیدایش اسلام در شبه جزیره ی عربستان صحبت کردیم که خود از دلایل راهیابی آسان اسلام به ایران بوده است. از دیدگاه موبدان زرتشتی نسبت به زنان با آرش سخن گفتم و شباهت آن که دیدگاه غالب مذاهب از جمله اسلام نسبت به زن می باشد.نگاهی از روی تحکم و از بالا،همراه با تلاش برای به زیر در آوردن و زیر دست کردن جنس زن در همه ی این مذاهب وجود دارد.دلایل آن را در مرد سالار بودن اکثر جوامع بشری و این مذاهب و تلاش آنها برای بهره جویی از زن به طور خاص از جنبه ی جنسی و به شکلی انحصارطلبانه می دانم و در پس همه ی سخت گیری و خشونتشان علیه زن و تلاش برای زیردست کردن او،ترسی پنهان را می بینم که از نیروی پنهان زن که آن را نیرویی شیطانی می پندارند،در مردان وجود داشته است،همان نیرویی که قوی ترین و سرکش ترین مردان را در برابر خود به زانو درآورده است.موبدان زرتشتی نیز در تقابلشان با زنان همین نگاه را داشته اند: زنان در هنگام عادت ماهانه ناپاک به حساب می آمده اند و باید در شرایطی سخت و دور از مرد و آتش مقدس او نگاه داشته می شده اند تا هنگامی که پاک شوند و باز در زیر سلطه ی مرد به خدمت بپردازند.