برای پینکی عزیز:

"راخی پورنیما" را به روزی از ماه شراوانا در تقویم هندو (July-August) که قرص ماه در آسمان کامل می شود جشن می گیرند.در این روز زنان با گره زدن ریسمانی به نام راخی به دست مردان با آنها میثاقی خواهر و برادرانه می بندند و مردان عهد می کنند که همچون برادری از آنها محافظت کنند.این جشن و دیرینه ی تاریخی آن به حدود 3000 سال پیش از میلاد مسیح باز می گردد.زمانی که آریاییها از سمت شمال غربی به هند وارد شدند و در آنجا سکنا گزیدند.آنها با خود سنتهای زندگیشان را نیز به هند آوردند و از آن جمله رکشا بندان (راخی) بود که در میان آریاییها مراسمی بود به شکل "یجنا" یا مراسم قربانی که پیش از آغاز جنگها و برای درخواست کمک و حفاظت خداوند انجام می گرفت.پیش از آن که مردان راهی نبرد شوند،زنان ریسمانی مقدس بر دست آنها می بستند تا آنها را از خطر حفظ کند.بعد ها با ورود قبایل دیگر و در هم آمیختن سنت زندگی آریاییها و دیگر قبایل،این سنت نیز دچار تغییر شد.حکایت می کنند که در زمان قرون وسطا،سلطان ملواح به مروار حمله می کند و ملکه ی مروار با فرستادن راخی به نزد امپراطور هیومیون از او در خواست کمک می کند.گفته می شود روزی که امپراطور برای کمک به ملکه ی مروار حرکت می کند و او را همچون خواهر خود تحت حفاظت قرار می دهد،با عنوان روز رکشا بندان،ابتدا در مروار و سپس با گذشت زمان و با یادبود آن روز، در سر تا سر هندوستان جشن گرفته می شود. افسانه ای دیگر حکایت از زمانی می کند که اسکندر به هند حمله ور می شود و پروس،پادشاه پنجاب در میدان نبرد با او به شکست خود نزدیک می شود.فردای آن روز که نیمه ی ماه شراوان بوده است،همسر پروس،به طور مخفیانه با اسکندر دیدار می کند و با گره زدن ریسمان راخی به دست اسکندر از او می خواهد تا از جان شوهر او چشم پوشی کند و وی را بیوه نسازد.اسکندر می پذیرد و روز بعد که پادشاه پنجاب در برابر او شکست می خورد،اسکندر از گرفتن جان او صرف نظر می کند.امروز در سرتاسر هندوستان راخی را که به معنای بستن میثاق عشق است جشن می گیرند و مردان با قبول راخی، با زنان عهد دوستی و وفاداری می بندند.

مرا به روز قیامت غمی که هست اینست

که  روی ِ مردم ِ  دنیا  ،  دوباره   باید  دید

                                                     صائب

شخصی در وبلاگش نظر توهین آمیزی دریافت کرده است با نام و آدرس وبلاگ من.ایشان با توجه به اینکه هیچ شخص دیگری بجز من نمیتواند نام بنده و آدرس وبلاگ بنده را در قسمت نظرها وارد کند! و با اطمینان کامل از اینکه من- آنطور که تحلیل می شود و با استناد به این که چون لینک وبلاگ ایشان را به دلیل مطالب اخیرشان حذف کرده بودم پس در نتیجه لبریز از انگیزه ی فحاشی لازم بوده ام و به ایشان توهین کرده ام!!! و علاوه بر اینکه دروغگو و فحاش هستم از آی کیوی پایینی نیز برخوردار هستم!!!

پاسخی که من در قسمت نظرات وبلاگ آن فرد ننوشتم:

<< بد نگوییم به مهتاب اگر تب داریم >>

                                         سهراب سپهری

If thou didst ever hold me in thy heart
Absent thee from felicity awhile
And in this harsh world draw thy breath in pain
To tell my story

Hamlet's dying request to Horatio

بسته بودن فضای فرهنگی کشور در دهه های اخیر ضربه های جبران ناپذیری را بر هنر موسیقی وارد آورده است.در سالهای نخستین پس از انقلاب تنها موسیقی سنتی و آن هم با گذر از غربالهای خاص سیاسی و شرعی مجوز انتشار می گرفت.در این میان نیاز جامعه به انواع متنوع تر موسیقی سبب ساز رشد انواع سخیف موسیقیهایی شد که با توجیه غلط پاپیولار بودن یکسره از هر گونه معیار و ارزش زیبایی شناختی چه در زمینه ی اشعار و ترانه ها و چه در زمینه ی ملودیها و سازهای مورد استفاده تهی بودند.بعدها صدا و سیمای جمهوری اسلامی هم که ذاتن یک دستگاه مدّاح پرور بود،برای جذب مخاطبین و بویژه جوانها رو به همان انواع موسیقی آورد که خود پیش از آن آنها را مصداق موسیقیهای غیر مجاز می دانست.حاصل کار ملودیهایی بود که ظرف مدت کمتر از یکساعت بوسیله ی یک دستگاه KORG ساخته و پرداخته می شدند و ترانه سراهای سیستم در اندک زمان بر روی آنها ترانه می نوشتند و خواننده هایی که در اصل و پیش از آن مدّاح بودند این جریان هنری را تکمیل می کردند و تحویل می دادند! امروز قسمت عمده ای از موسیقیهایی که از صدا و سیمای جمهوری اسلامی و یا از شبکه هایی که مستقیم یا غیر مستقیم توسط این سازمان تغذیه می شوند می شنویم تقلیدهای بسیار بی مایه ای از موسیقی و ملودیهای ترکی و عربی هستند.امروز به جای آنکه موسیقی در جامعه ی ما باعث ارتقای سلیقه و درک شنوندگانش شده باشد با بی مایگیش آنها را به ورطه ای کشانده است که پیش از این هرگز سابقه نداشته است.امروز شنوندگانی که گوششان به این نوع موسیقی بی ریشه و من در آوردی عادت کرده است با موسیقی سرزمینشان که به گفته ی متخصصین موسیقی- چه ایرانی و چه غیر ایرانی- از پتانسیل بسیار بالایی نیز برخوردار است،غریبه هستند.اساتید برجسته ی موسیقی کشورمان گوشه ی عزلت گزیده اند و هیچ آینده ی روشنی برای این هنر نیز در کشورمان مصور نیست.طبیعی ست در باغی که کلاغها به آوازه خوانی بپردازند،بلبلان طریقی به جز خاموشی در پیش نخواهند گرفت.